ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ!!!

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ BLOG ΜΟΥ!!!ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΑΡΘΡΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ...ΒΑΣΙΣΜΕΝΑ ΣΕ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...ΘΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ....Κ ΘΑ ΧΑΛΑΡΩΣΕΤΕ...ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ...Κ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ....ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ!!!

Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014

Ποιο το νόημα στις λέξεις;;

Ποιο το νόημα στις λέξεις;;
 

Οι λέξεις...δεν εκφράζουν πάντα τις σκέψεις...τα συναισθηματά μας, δεν δίνουν πάντα το νόημα που θέλουμε...Μα οι λέξεις είναι το μέσο..για να πούμε όσα το μυαλό κρατάει φυλαγμένα στις σκέψεις μας...Κ εμείς πως γίνεται άλλα να λέμε κ άλλα να εννοούμε;;Πως γίνεται να λέμε μία λέξη που όλοι ξέρουμε το νόημά της κ οι άλλοι να καταλαβαίνουν άλλα από αυτά που αυτή η λέξη εννοεί;;



Φταίνε οι λέξεις;;;Φταίμε εμείς;;Φταίνε οι άλλοι;;Οχι, κανείς δε φταίει..φταίει η έλλειψη επικοινωνίας..το πόσο καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας κ το πόσο κ οι άλλοι μας καταλαβαίνουν...Οταν χρησιμοποιούμε μία λέξη δεν είναι αρκετό για να μας καταλάβουν οι άλλοι...οι άλλοι θα δούνε το βλέμμα μας, την γλώσσα του σώματος, το συναίσθημα που κρύβει η λέξη αυτή, τον τόνο της φωνής μας...κ θα την καταλάβουν ανάλογα με τις δικές τους δυνατότητες αντίληψης...ανάλογα με το τι πιστεύουν για εμάς κ το αν μας πιστεύουν, ανάλογα με τον χαρακτήρα τους κ τα επίπεδα καχυποψίας, αθωώτητας κ εμπιστοσύνης, ανάλογα με το τι θέλουν ή δεν θέλουν να ακούσουν...Βλέπετε πόσα μπορεί να κρύβει μία λέξη;;Κ πόσα ακόμη....



Μία λέξη σε ένα χαρτί, πόσα πολλά νοήματα μπορεί να πάρει...όταν πολλοί άνθρωποι την διαβάσουν..ο καθένας θα σκεφτεί κάτι δικό του..κάτι που τον ικανοποιεί να δει, κάτι που φαντάζεται, κάτι που πιστεύει για εσένα, για τον εαυτό του...κ εκείνη η μικρή λέξη μπορεί να του βγάλει τόσα συναισθήματα, σημαντικά για το πως θα δει εκείνη τη στιγμή εσένα ή τον εαυτό του...



Κ έχουν τελικά τόσο μεγάλη σημασία οι λέξεις;;Χρειάζεται τόσο πολυ να σκεφτόμαστε τι θα πούμε;;Οχι..σημασία έχει να λέμε αυτά που νιώθουμε..με τον τρόπο που μας ικανοποιούν..χωρίς να πληγώνουμε τον εαυτό μας κ τους άλλους..Σημασία έχει να ξέρουμε ποιοι είμαστε ώστε κανείς να μην σταθεί σε μία τόση δα λεξούλα..αλλά σε εμάς..Σημασία έχει να μπορούμε να μιλάμε με τα μάτια, με το βλέμμα...Σημασία έχει να ακούμε την γνώμη των άλλων κ όχι να ζούμε από αυτήν ή για αυτήν...Σημασία έχει να γίνονται οι σκέψεις πράξεις..να χορεύουμε μαζί τους, να μιλάμε, να τραγουδάμε..να πορευόμαστε..να κοιταζόμαστε..να επικοινωνούμε...με όποιον τρόπο θέλουμε ή μπορούμε....


Σημασία έχει να επικοινωνούμε...να εκφραζόμαστε...να αφήνουμε τι σκέψεις να γίνονται λέξεις χωρίς να τις φοβόμαστε...χωρίς να φοβόμαστε τους άλλους...χωρίς να φοβόμαστε εμάς..κ να είστε σίγουροι ότι το νόημα θα βγει αν ξέρετε ποιοι είστε κ πιστεύετε σε εσάς...τώρα αν οι άλλοι δεν το καταλάβουν...θα χρειαστεί να ψάξουν κ εκείνοι να βρούνε τον δικό τους δρόμο...στα μονοπάτια της έκφρασης των σκέψεων..Καλό βράδυ!!!


Πέμπτη 20 Μαρτίου 2014

Αν μπορείς...ζήσε τη στιγμή...κ ΜΠΟΡΕΙΣ

Αν μπορείς...ζήσε τη στιγμή...κ ΜΠΟΡΕΙΣ
Ο χρόνος....η ανυπομονησία...ο φόβος....να τα ζήσουμε όλα...να γίνουν όλα όπως τα θέλουμε...να προλάβουμε...να ζήσουμε τη ζωή...Να πάρουμε, να δώσουμε, να ζήσουμε τα όνειρα...να τρέξουμε..να κάνουμε τα αδύνατα, δυνατά, να τολμήσουμε να φτάσουμε το άπιαστο..το ιδανικό...

Ο χρόνος να τα προλάβουμε όλα..σκέψεις, επιθυμίες, στόχους, τα θέλω τα δικά μας κ των άλλων...τα πρέπει κ τις απαιτήσεις τηνς κοινωνίας...να προλάβουμε την δουλειά, τους φίλους, τον σύντροφο, τα παιδιά, τους συγγενείς, το σπίτι...κ τόσα άλλα που δεν είχαμε βάλει στο πρόγραμμα...τόσα...που ήρθαν ξαφνικά να μας θυμίσουν ότι εμείς δεν κάνουμε κουμάντο...δεν έχουμε τον έλεγχο...δεν φτιάχνουμε εμείς το μέλλον...ούτε αποφασίσουμε το τώρα...Πόσες φορές για αλλού ξεκινήσαμε κ αλλού η ζωή μας πήγε;;Πόσες φορές, άλλα ονειρευτήκαμε κ άλλοι έζησαν τα όνειρά μας κ εμείς μέιναμε εκέι θεατές να αναρωτιόμαστε που πήγαν τα δικά μου τα όνειρα...ποιοι μου τα πήραν...Τα δικά μου....γιατί;;;

Οχι δεν υπάρχουν δικά μου κ δικά σου στον κόσμο ετούτο..υπάρχουν δικά μας...η στιγμή του ενός..επηρεάζεται από τη στιγμή του άλλου στο ατελείωτο κ απρόβλεπτο σύμπαν...Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε ότι είμαστε μία κουκίδα, μία στιγμή, από έναν ατελείωτο κόσμο που φτιάχτηκε για εμάς κ ονομάστηκε ζωή...;;;Το τώρα...το τώρα μας ανήκει λίγο περισσότερο..μας ανήκει μια στιγμή....που δεν μετρέται με χρόνο...αλλά με αισθήσεις κ συναισθήματα...με πράξη ή κ σκέψη...

Ναι αυτή τη στιγμή που αντικρίζονται τα βλέμματα μας....τη στιγμή αυτή που μου χαμογελάς...τη στιγμή αυτή που γράφω τις σκέψεις μου..τη στιγμή αυτή που κλαίω...που ονειρεύομαι..που μοιράζομαι μαζί σου τώρα....Είναι τόσο όμορφη αυτή η στιγμή...η διαδρομή της, η κατάκτησή της κ κρατάει μόνο λίγα δευτερόλεπτα...τη ζω αυτή τη στιγμή μόνη...κ έπειτα την μοιράζομαι μαζί σας κ γίνεστε κ εσείς η πιο σημαντική μου στιγμή..τώρα...Τι σημασία έχουν τα επόμενα πέντε λεπτά;;;Ποιος ξέρει τι θα συμβεί;;;Δε με νοιάζει το μετά..γιατί τώρα, αυτή τη στιγμή είμαι καλά...είμαι ο εαυτός μου...είναι δική μου...κ κάπως μου χαρίστηκε για να την εκτιμήσω κ να την ζήσω...η να την προσπεράσω..να την πετάξω κ να αρχίσω να τρέχω...ψάχνοντας να βρω την ευτυχία...Μόνο που μόλις πέρασα από δίπλα της...κ ψάχνοντας να την βρω...την έχασα....

Εσύ θα τρέχεις πανικόβλητος...ή θα ζήσεις αυτή τη στιγμή;;;Εσύ επιλέγεις κ τώρα ξέρεις ποια είναι η επιλογή κ ποια τα αποτελέσματά της....Καλό βράδυ....!!!!

Κυριακή 16 Μαρτίου 2014

Το Ψέμα....

Το Ψέμα....

 

Είναι κ εκείνες οι στιγμές οι ψεύτικες....που αν ήταν αληθινές...θα ταν όλα όπως τα θέλαμε...όπως τα αντέχαμε...εκείνες οι στιγμές που δεν υπήρξαν ποτέ...αλλά εμείς τις φτιάξαμε κ τις πιστέψαμε...γιατί δεν είχαμε κάτι αληθινό να μας κρατήσει...γιατί δεν θέλαμε την αλήθεια...γιατί δεν είχαμε σε τι να πιστέψουμε...Κ μάλωσε η ελπίδα με την αλήθεια...κ βρεθήκαμε αγκαλιά με την φαντασία μας...να παίζουμε παιχνίδια ψεύτικα...εκείνα τα παιχνίδια που έστω κ νοερά μας κάναν να χαμογελάμε..μας κάνουν να ελπίζουμε...να ονειρευόμαστε κ να νιώθουμε σπουδαίοι...να νιώθουμε αληθινοί...



Αληθινοί;;;Μέσα στο ψέμα....Ναι γίνεται κ αυτό...όταν δεν μπορείς να διεκδικήσεις τα θέλω σου, όταν δεν έχεις στόχους, όταν δεν ξέρεις τι θες...όταν τρομάζεις με τα συναισθήματά σου...τότε ναι...τότε που οι άλλοι έχουνε πάρει τον έλεγχο κ εσύ απλά σα μαριονέτα αφήνεσαι στα χέρια τους...γελάς, κλαις, παίζεις με τα σενάρια κ τις απαιτήσεις τους...κ τότε μπορεί μια στιγμή να φτιάξεις κ να ζήσεις το δικό σου ψέμα...όπως το θες, όπως σε εκφράζει...χωρίς τον φόβο της κρίσης των άλλων, χωρίς την τόλμη της ανάληψης των ευθυνών σου...χωρίς να αμφιβάλεις, χωρίς να χάσεις, χωρίς να ωριμάσεις...



Το ψέμα....είναι μια ασφαλής ασπίδα για να μην νιώσεις ηττημένος, για να μην πέσεις στον πόλεμο, για να μην χάσεις τον εγωισμό σου, για να μην παιδευτείς με τα πάνω κ τα κάτω, για να τραβάς την προσοχή των άλλων, ή για να τα έχεις καλά με όλους, για να έχεις τους άλλους ακόμη χάνοντας εσένα...γιατί με τον εαυτό σου νιώθεις μόνος, γιατί δεν έχετε κάτι να πείτε, κάτι να δημιουργήσετε, κάτι όμορφο να δείτε...όχι δεν χάνεις εσένα...δεν σε βρήκες ποτέ...κ η μόνη αλήθεια που βρήκες είναι εκείνη η αλήθεια που χαμμένος μέσα στο ψέμα, αφαίθηκες να δεις, να ζήσεις...



Που είναι η τόλμη σου;;;Που είναι το θάρρος να ρωτήσεις τις σκέψεις σου να σου πουνε τι θέλουν;;;Που είναι ο ενθουσιασμός να ζήσεις την ζωή σου με τον εαυτό σου κ τους άλλους;;;Δεν θέλεις να μοιραστείς;;Να αγαπηθείς;;Να αγαπήσεις...;;;Βγες έξω κ φώναξε ποιος είσαι...μπορείς, μπορείς να το κάταφέρεις πιο εύκολα...από το ψέμα...μπορείς να αποδεχτείς τον εαυτό σου, μπορείς να πιστέψεις σε εσένα κ τότε θα πιστέψουν κ οι άλλοι...θα έχεις περισσότερους κοντά σου...δεν θα έχεις εκείνους που πιστεύουν στο ψέμα...αλλά εκείνους που πιστεύουν σε εσένα...!!!!!

Τετάρτη 12 Μαρτίου 2014

Θα θελα να ήσουν όπως σε έχω ονειρευτεί.....

Θα θελα να ήσουν όπως σε έχω ονειρευτεί.....


Θα θελα να είσαι το χαμόγελό μου...να είσαι τα θέλω μου, να είσαι πάντα εκεί...να με καταλαβαίνεις..να με νιώθεις....να με κοιτάς στα μάτια με θαυμασμό κ πάθος...θα θελα να υπάρχεις μόνο για μένα...να με σκέφτεσαι...να μ αγαπάς..να μου το δείχνεις...Θα θελα...να ήσουν όπως σε ονειρεύτηκα...Θα θελα να ήσουν αυτός που πάντα περιμένω...έτσι μόνο θα κρατήσει..χωρίς να παιδευτώ...χωρίς να νιώθω μόνη...χωρίς να χρειαστεί να φύγω...να σε αναζητήσω αλλού...Μόνο τότε θα είμαι ήρεμη...δεν θα φοβάμαι...μόνο τότε θα έχω αυτό που θέλω...κ όταν κάποτε νιώσω λιγότερο ερωτευμένη...θα θελα να το δεις...πρώτος εσύ...κ να το αλλάξεις...να με κάνεις να σε ερωτεύομαι ξανά...κ ξανά...κ ξανά...να μην επαναπαυτείς...να μην κουραστείς...να μην αλλάξεις...αλλά να μη μείνεις στάσιμος...να μου δίνεις λόγους για να σε θαυμάζω...να μη βαριέσαι, να μην ξεσπάς τα νεύρα σου σε εμένα...να με ακούς....

Αααχ πόσα έχω να σου πω κ δε βαριέμαι ποτέ....πόσα θέλω να μου λες...κ να γελάμε μαζί...να γελάμε με τα δύσκολα κ με τα εύκολα...να γελάμε από ευτυχία...κ να δίνουμε τα χέρια σε κάθε πρόβλημα, σε κάθε δυσκολία...να μη μας νοιάζει η γνώμη των άλλων...αλλά να φτιάξουμε τον δικό μας κόσμο, τους δικούς μας κανόνες...να χορεύουμε, να τραγουδάμε, να αγαπιόμαστε....θα θελα..να είσαι εγώ...κ εγώ εσύ, να μαστε ένα...


Κ αν τα όνειρα δεν πραγματοποιούνται;;;Κ αν δεν υπάρχουν ιδανικα;;;Εγώ θα σε αγαπήσω;;θα βρω τον τρόπο να σε κάνω ιδανικό;;Θα είμαι πάντα εκεί κ θα αντέχω;;Κ όλοι αυτοί που θα μου λένε να ψάξω κάτι καλύτερο;;Να τους ακούσω;;Κ εκείνος ο άλλος εκεί έξω που μοιάζει ιδανικός...είναι καλύτερος από εσένα;;

Δεν ξέρω...δεν ξέρω ποια είναι η αγάπη κ ποιος ο έρωτας...δεν ξέρω τι να περιμένω..τι να θέλω..χρειάζεται να μείνω μόνη..να ψάξω...κ να μην ξεχάσω ποτέ να αγαπώ τον εαυτό μου...Κ όταν τον βρω...δεν θα χρειάζεται να είσαι εσύ ο τέλειος...ούτε κ εγώ...αλλά μαζί να φτιάξουμε το δικό μας ιδανικό...που ξέρω δεν θα ναι πάντα έτσι...γιατί δεν υπάρχει τέλειο...αλλά αν ξεχνιέμαι κ αν εγκαταλείψω...να σαι εσύ εκεί..να μου θυμίσεις πως εμείς είμαστε ένα κ μπορούμε...μπορούμε να ξαναχτίσουμε...μπορούμε να ενώσουμε τα χέρια....κ να χαμογελάσουμε μαζί...

Οχι δεν θα ξεχάσω ότι ήσουν πάντα εκεί...ότι χτύπησε δυνατά η καρδιά μου για εσένα, ότι ονειρευτήκαμε, ότι σε επέλεξα...να είσαι εσύ ο ένας....δεν θα ξεχάσω να προσπαθώ...κ αν χρειατώ λίγο χρόνο...θα ναι γιατί ψάχνοντας εσένα, έχασα εμένα...κ όταν με βρω...κάπου εκεί θα βρω κ την αγάπη....ναι..ναι εκείνη την αγάπη που μάθαμε μαζί...εσύ κ εγώ....εμείς...δεν θα χωρίσουμε γιατί ότι κα να γίνει είμασταν ένα...μπορεί να ξαναγίνουμε...μπορεί να φύγουμε...μα πάντα θα υπάρχουμε μαζί..κάπου στην ιστορία της ζωής μας....

Οι σχέσεις δεν είναι εύκολες...εμείς...τις κάνουμε δύσκολες...γιατί φοβόμαστε την αλήθεια που η κάθεμία έχει να μας πει....καλό βράδυ!!!!

Τρίτη 4 Μαρτίου 2014

Φοβάστε την αγάπη;;

Φοβάστε την αγάπη;;


Ολοι μας λίγο ή πολύ...αναζητούμε την αγάπη...αναζητούμε όσα σχετίζονται με την αγάπη...την συγχώρεση..την αγκαλιά..το χάδι..την συντροφιά..την ελπίδα..το χαμόγελο..την επικοινωνία...Όλοι;;Οχι, όχι όλοι...μόνο όσοι έχουμε μάθει να αγαπάμε ή να αγαπιόμαστε..μόνο όσοι βιώσαμε αγάπη...σαν παιδιά..σαν έφηβοι..σαν ενήλικες..μόνο όσοι καταφέραμε να δούμε πέρα από το κέρδος...οχι δεν είναι η αγάπη ανταλλαγή...δεν κρύβει συμφέροντα...δεν δίνει πάντα αυτά που θέλουμε...γιατί;;Γιατί όμως...αφού τη λένε αγάπη...

Πολλές φορές πιστεύουμε πως αν τα δώσουμε όλα...αν κάνουμε τα χατήρια..αν δείξουμε το πιο καλό μας πρόσωπο..θα λάβουμε περισσότερα..θα ακούσουμε ευχαριστώ...θα κρατήσουμε μία κατάσταση για πάντα...Πιστεύουμε πως αν αγαπάμε θα είμαστε ευτυχισμένοι κ πως όλα τα κακά θα εξορκιστούν...αν συγχωρούμε..θα μας συγχωρήσουν..Ομως όλοι μέσα μας ξέρουμε ότι η αγάπη είναι ένα ρίσκο..όταν δεν ξέρεις ποια πραγματικά είναι κ τι να περιμένεις...Ξέρουμε ότι κρύβει κ πόνο..κ μοναξιά...Ποιος αγαπάει κ δεν έχει νιώσει μόνος;;;κ έπειτα αρχίζει να ψάχνει να ξαναγαπήσει για να νιώθει να αγαπιέται ξανά....Πολλά περιμένουμε από την αγάπη...κ εκείνη δεν περιμένει τίποτε από εμάς...



Κ είναι αυτά τα πολλά που περιμένουμε που στα μάτια κάποιων γίνεται τρομακτική...Περιμένουμε πολλά από τον εαυτό μας...περιμένουμε όταν θα πούμε σ'αγαπώ...να είναι για πάντα...περιμένουμε να πετύχει μία σχέση κ να μην σταματήσουμε στιγμή να χαμογελάμε μέσα σε αυτή..περιμένουμε να στηριχτούμε κάπου...να απαλλαγούμε από κάποιες ευθύνες...



Λένε κάποιοι φοβάμαι την αγάπη κ την συντροφικότητα..δε μπορώ την δέσμευση..κ ρωτώ..τι σας φοβίζει...Το Για Πάντα;;;Το ότι μπορεί να χάσετε τον έλεγχο;;να αφαιθείτε;;να πέσετε;;να χαρείτε;;Δε μπορώ τις δεσμεύσεις...θέλω τον χώρο μου...Υπάρχει χώρος όταν αγαπάς;;;Ναι υπάρχει..δεν αγαπάμε όλοι με τον ίδιο τρόπο...δεν υπάρχει χώρος όμως στην έκφραση των συναισθημάτων...για να μάθεις να αγαπάς..χρειάζεται να ρισκάρεις..να τολμήσεις κ πολλές φορές να ταξιδέψεις στο άγνωστο...



Κ αν μετά από όσα σας είπα φοβάστε ακόμη...κ δεν ξέρετε να μοιραστείτε..να κάνετε υπομονή...να αφαιθείτε...τότε μήπως είναι η ώρα να δοκιμάσετε την αγάπη πρώτα στον εαυτό σας;;Να τον ρωτήσετε τί θέλει...να τον αγκαλιάσετε κ να του επιτρέψετε να σας πει όλα όσα κρύβεται πίσω από φόβους ή άμυνες;;

Εγώ δεν τη φοβάμαι την αγάπη...Για μένα η αγάπη βρίσκεται στην κάθε μου κίνηση...αυτή είναι το κίνητρο..δε φοβάμαι να αποτύχω ή να πετύχω...θέλω να αγαπώ κ ας πέσω...θα ξανασηκωθώ...κ θα ξαναγαπήσω...εσείς;;



Η αγάπη....θα δανειστώ μία παράγραφο από προηγούμενη δημοσίευσή μου...



"Η αγάπη είναι η θεραπεία των φόβων...το μόνο σκοτάδι που δε φοβόμαστε να μείνουμε μέσα σε αυτό κ να αναζητήσουμε το φως...όσο καιρό κ αν μας πάρει....Η αγάπη είναι το μόνο παραμύθι που ο καθένας το φτιάχνει όπως θέλει κ που κρατάει μια αιωνιότητα...Η αγάπη είναι η μόνη εμμονή της σκέψης που δεν αναρωτιόμαστε αν είναι τρέλα ή ενόχληση, το μόνο πάθος που δεν ελέγχουμε, η πιο γλυκειά ενοχή να τη ζήσουμε χωρίς να χάσουμε στιγμή...η πιο ασφαλής ανασφάλεια....να μην ξέρουμε που θα οδηγηθούμε κ παρόλα αυτά...όσο χαμηλά κ αν βρεθούμε...να νιώθουμε ότι πετάμε...Η αγάπη είναι ροζ, κόκκινη, μαύρη, μπλε, είναι θάλασσα φουρτουνιασμένη κ ουρανός ατελείωτος, είναι λουλούδι που ανθίζει κ αέρας που μας παρασύρει...είναι γέννηση κ θάνατος μαζί..."

Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2014

'Ορια.....

'Ορια.....
 

 


Καθημερινά παλεύουμε με τα θέλω κ τα πρέπει τα δικά μας κ των άλλων...Εχουμε τους στόχους κ τα όνειρά μας να τα πραγματοποιήσουμε, να τα ζήσουμε..έχουμε κανόνες στους οποίους χρειάζεται να ανταποκριθούμε...κάποιες φορές αποτυχαίνουμε, άλλες πετυχαίνουμε...κάποιες φορές δεν έχουμε επιλογή...βιώνουμε αδιέξοδα...
 

Μας διαφεύγουν τις περισσότερες φορές τα όρια που θα φέρουν ισσορροπία στις επιλογές μας, στα συναισθήματά μας, στις σχέσεις μας με τους άλλους...κ όλοι μιλάμε για όρια...ιδίως εμείς οι ειδικοί...μα οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν ποια είναι αυτά τα όρια κ πως να τα αξιοποιήσουν....πως να κρατήσεις μία σχέση, αν δεν δείξεις το πιο όμορφό σου πρόσωπο, πως να κρατήσεις μία δουλειά, αν δεν υποστείς ταπεινωτικές προσβολές, πως να επιβιώσεις αν δεν κάνεις υποχωρήσεις...Μέχρι που επιτρέπεται να υπομείνεις...κ πως να αλλάξεις τα δεδομένα που έδινες..σε υπερθετικό βαθμό..όταν κάποτε συνηδητοποιήσεις ότι δεν είσαι υπεράνθρωπος;;

Οταν καταλάβεις ότι πιέζεσαι μέσα σε μία κατάσταση, όταν έχεις χάσει τον σεβασμό στον εαυτό σου κ τον σεβασμό των άλλων..τότε για πρώτη φορά αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις ξεπεράσει τα όριά σου...ότι έκανες λάθος...οι άλλοι βλέπουν την αλλαγή...κ δεν σε αποδέχονται..νομίζουν ότι άλλαξες...γιατί εσύ παρουσίαζες κάτι άλλο...άφηνες την θέλησή σου να κυριαρχήσει σε τέτοιο βαθμό...που ανέλαβες τόσους ρόλους, δέχτηκες τόσες πιέσεις...που επέτρεψες να χάσεις όσο είχες κατακτήσει για εσένα μέχρι την στιγμή αυτή...

Βήμα πρώτο λοιπόν...όσο κ να θέλουμε κάτι πολύ...δεν είναι ανάγκη να υπερβάλουμε...να επιτρέπουμε στους άλλους να ζητούν...κ στην πορεία να απαιτούν...γιατί με το να δίνουμε κ να υπομένουμε τα πάντα δίνουμε το δικαίωμα να θεωρείτε δεδομένη αυτή η συμπεριφορά μας...ότι θα κάνουμε τα πάντα για να κρατήσουμε την εκάστοτε κατάσταση...Βάζουμε όρια πρώτα στον εαυτό μας...λοιπόν...



Βήμα δεύτερο...δεν χρειάζεται να αναλαμβάνουμε περισσότερα από όσα μπορούμε να ανταποκριθούμε....



Βήμα τρίτο...δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αποφασίζει σε στιγμές ενθουσιασμού κ παρορμητισμού...κάνουμε ένα πλάνο...τι ζητάμε από έναν σύντροφο...τι μπορούμε να δώσουμε, τι επιθυμούμε να μοιραστούμε...



Βήμα τέταρτο...δεν επιτρέπουμε να υποτιμούν την προσωπικότητα...κ τις πράξεις μας..με όμορφο τρόπο προσπαθούμε να το σταματήσουμε...ανάλογα την περίπτωση...



Βήμα πέμπτο...μιλούμε ήρεμα...δεν υπερβάλουμε στην υπομονή..ώστε να εκνευριστούμε μελλοντικά κ να χάσουμε το δίκιο μας..εξηγούμε στους άλλους τι επιτρέπουμε κ τι όχι...χωρίς φόβο κ ανασφάλειες..όμορφα κ ξεκάθαρα...



Αν όλα τα παραπάνω αποτύχουν...μπορούμε να ξανα σκεφτούμε αν θέλουμε να κρατήσουμε την συγκεκριμένη επιλογή...κ αν είμαστε ακόμη στην αρχή...είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τι θέλουμε κ τι έχουμε ανάγκη...πως θα ανακαλύψουμε τον εαυτό μας;;;;έρχεται σύντομα στις ψυχολογικές συμβουλές....καλό βράδυ...!!!!

Τρίτη 25 Φεβρουαρίου 2014

Συγνώμη, κατάλαβα λάθος....

Συγνώμη, κατάλαβα λάθος....


 
Είναι κ εκείνες οι φορές που απορείς...πως είναι δυνατόν να κατάλαβες λάθος;;Εσύ να πετάς στα σύννεφα, να χορεύεις από ευτυχία, να σιγοτραγουδάς τα όνειρά σου κ να φωνάζει το χαμόγελό σου...πως είναι δυνατόν να έπεσες έξω;;να μέτρησες λάθος τα σημάδια, να άκουσες κ να είδες αυτά που ήθελες...αφού οι λέξεις ήχαν ήχο κ οι πράξεις ήταν γεγονότα...Πόσο πολύ μπορεί να ποθείς έναν άνθρωπο..που να ζήσεις το δικό σου παραμύθι;;




Ισως κάποιες φορές...θα το ξαναπώ κρυβόμαστε από την αλήθεια...ίσως κάποιες ζούμε τόσο έντονα τις σκέψεις μας που δεν αντιλαμβανόμαστε τις σκέψεις του άλλου...δε μας νοιάζει..ΠΟΙΟΣ Ευτυχισμένος...νοιάζεται να δυστυχίσει;;Ποιος να σκεφτεί λογικά;;Ποιος ακούει κ βλέπει;;Ποιος μπορεί να πει όχι στον έρωτα;;




Ο έρωτας...αυτόν ψάχνουμε στη ζωή...αυτό θέλουμε να ζούμε...πάντα, για πάντα, σε κάθετί...Περιμένουμε να έρθει...κ να ξανάρθει...να μείνει κ ας τα χάσουμε όλα..αρκεί να νιώθουμε κ να έχουμε τον έρωτα...Ολα τα άλλα που λέμε ευτυχία...είναι απλά μικρές στιγμές που δεν δίνουμε σημασία, δεν εκτιμούμε...




Ναι είναι εύκολο να ζήσεις το παραμύθι...να το φτιάξεις..να το πράξεις...να το πιστέψεις...κ συνήθως είναι το δικό σου παραμύθι..εσύ θέλεις μόνο τον έρωτα κ δεν θέλεις να δεις..να ακούσεις...να καταλάβεις..να...να...να...Κ έρχεται κ η ώρα εκείνη που θα βγεις στην αληθινή ζωή...η θα γεμίσεις εμμονές...εμμονές όπως τις αντέχεις, όπως τις θες....θα σκέφτεσαι συνέχεια τα ίδια, θα θυμώνεις, θα ονειροπολείς...θα πέφτεις, θα σηκώνεσαι...μα την αλήθεια δεν αντέχεις να την δεις...γι αυτό κ βλέπεις την δική σου αλήθεια...στο δικό σου παραμύθι...




Κ όχι δεν είναι πάντα παραμύθι....μα πάλι πονάει όταν τελείωνει..όταν δεν κρατάει το όνειρο...γιατί κ πάλι μπορεί να τελειώσει...ο έρωτας...δεν σου δίνει...χωρίς να πάρει...δεν κρατάει για πάντα...κ τότε απορείς κ πάλι τι δεν κατάλαβες καλά;;, Υποσχέσεις, όνειρα, επιθυμίες...πως πέσαν στο κενό;;πως στα μάτια του έβλεπες τον έρωτα...κ τώρα δε βλέπεις τίποτε..τώρα δεν αρκεί ο έρωτας..τώρα θα τον γνωρίσεις θες δε θες..όχι το έρωτα...τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου...κ μπορεί κ να έχεις καταλάβει σωστά..μπορεί όμως κ λάθος...καλό βράδυ....!!!

Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2014

Ανθρωποι που ζούνε πολλές ζωές...

Ανθρωποι που ζούνε πολλές ζωές...

 

Άνθρωποι αναποφάσιστοι...φοβισμένοι. μπερδεμένοι..άνθρωποι που δε μπορούν να επιλέξουν...που μοιράσουν τη ζωή τους στις ζωές των άλλων ανθρώπων..άλλοτε έχουν πολλούς συντρόφους, άλλοτε πολλές δουλειές, άλλ
οτε πολλές σχέσεις..παράλληλες, αταίριαστες μεταξύ τους..Ανθρωποι που αναζητούν ιδανικά κ δεν ικανοποιούνται σχεδόν ποτέ...είναι διεκδικητικοί, συνήθως έχουνε δίκιο, δείχνουν ενοχή, αλλά κάνουν το ίδιο λάθος ξανά κ ξανά..Ανθρωποι που όλοι έχουμε γνωρίσει....άνθρωποι που όλοι έχουμε υπάρξει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...

Οι περισσότεροι έχουμε βρεθεί να συμμετέχουμε σε κάποια απιστία ή έχουμε απατηθεί..Οι περισσότεροι έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που ζούνε διπλές, τριπλές ζωές...κ ο καθένας για τους δικούς του λόγους βολεύετε..στην κατάσταση...Ο άπιστος είτε ερωτεύτηκε παθιασμένα ή θέλει να φύγει, να ελευθερωθεί, χωρίς όμως να χάσει το κεκτημένο του, ο απατημένος θα υποφέρει λιγότερο αν μείνει κ δεν θα χρειαστεί να αλλάξει τις συνήθειές του... κ το τρίτο πρόσωπο..θα βγαίνει συνήθως κερδισμένο νιώθοντας ότι διεκδικεί, αποκτά, υπερισχύει...θα παίζει μέχρι να κερδίσει...κ αν δεν είναι αυτό το αποτέλεσμα θα συμβιβαστεί συνήθως με όσα του δίνουν κ όχι με όσα αξίζει...

Αλλος φοβάται τις δεσμέυσεις, άλλος τη μοναξιά, άλλος τον εαυτό του, άλλος θέλει να ερωτευτεί, άλλος να δοκιμάσει, άλλος να επαναστατήσει, άλλος να γλυτώσει...κ όλοι ζούμε μία κρυφή ζωή με τον εαυτό μας ή με κάποιους άλλους...Ο άνθρωπος ξέρει καλά να κρύβεται από την πραγματικότητα...όμως όσο κ να κρύβεται...πάντα τη βρίσκει μπροστά του!!!

Ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του...κ στο παιχνίδι των μυστικών κ των ψεμμάτων....όποιος μπαίνει..παίζει γιατί τον βολεύει...με όποιον τρόπο...με όποιο κόστος...Ο άπιστος ξέρει ότι κινδυνεύει να πιαστεί, το τρίτο πρόσωπο ξέρει ότι μπορεί να μοιράζεται χωρίς να κερδίσει κάτι περισσότερο, ο σύντροφος ξέρει την αλήθεια...κ όλοι παίζουν με το φόβο ότι θα πληγωθούν κ με την βεβαιότητα ότι θα τολμήσουν...

Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2014

Η Ζωή, το Θέατρο, η Ψυχολογία!!

Η Ζωή, το Θέατρο, η Ψυχολογία!!
 

Η ψυχολογία, είναι η επιστήμη που μελετά τον άνθρωπο, τις ικανότητες, τις σκέψεις, τις αδυναμίες, τις πράξεις...Ο άνθρωπος, η σημαντικότερη ύπαρξη της ζωής, δημιουργικός, διαφορετικός, μοναδικός...Το θέατρο, δημιούργημα του ανθρώπου, για να εκφράζετε, να κάνει πράξη σκέψεις που δεν θα τολμούσε αλλιώς, να δοκιμάζεται, να ρισκάρει, να αλλάζει, να είναι ασφαλής, να είσαι όσα δεν είναι κ να μελετάει όσα δεν θα θελε ποτέ να είναι...να βρίσκεται αντιμέτωπος με τις άμυνές του, να μαθαίνει, να επιβιώνει, να απελευθερώνεται, να φυλακίζεται, να παίζει...

Το μυστήριο της ζωής κ της συμπεριφοράς του ανθρώπου μελετάτε από την ψυχολογία, κ το θέατρο είναι, πέρα από όλα τα υπόλοιπα, σίγουρα ένα από τα πολυτιμότερα στοιχεία εξερεύνησης της επιστήμης, άλλοτε ως έρευνα, κ άλλοτε ως μέσο για την αντιμετώπιση ψυχικών δυσκολιών που προκαλούνται από την καθημερινότητα.

Ο άνθρωπος, ξέρει καλά να δοκιμάζεται σε ρόλους στην καθημερινή ζωή...άλλοτε τους επιλέγει, κ άλλοτε του επιβάλλονται...Κάθε φορά καλείτε να παρουσιάσει έναν εαυτό...ανάλογο με το που βρίσκεται κ τι του ζητείται να κάνει...Κ στο θέατρο τον ρόλο άλλοτε τον επιλέγεις κ άλλοτε επιλέγεσαι...κ καλείσαι να είσαι ο εαυτός..όχι ο δικός σου άλλά του ρόλου..έτσι κάπως ξεκινά τουλάχιστον..Το θέμα είναι κατά την ψυχολογία κ στις δύο περιπτώσεις για να πετύχεις, να αντέξεις, να ξέρεις καλά ποιος είσαι...για να μη γίνεσαι κάθε φορά κάτι που δεν είσαι...για να μην ψάχνεις εκ των υστέρον να ανακαλύψεις όσα είσαι πραγματικά...κ για να γίνεις διαφορετικός, όσο εσύ επιθυμείς να είσαι..

Το θέατρο κ η ζωή έχουν κανόνες, όμως αφορούν κυρίως την ελευθερία του ανθρώπου...εκείνος επιλέγει, δημιουργεί, εκείνος αποφασίζει....

Στη ζωή κ στο θέατρο δεν είσαι μόνος...χρειάζεται να συνεργάζεσαι...να επικοινωνείς, κυρίως κ πρώτα απ όλα με τον εαυτό σου...

Ο ηθοποιός, είναι τολμηρός, δυνατός, ελεύθερος, αλλά όχι πάντα...κάποιες φορές τρέφει τους φόβους κ τις άμυνες του, γεμίζει τα κενά του, διαχειρίζεται τις ενοχές κ τις ανασφάλειές του....Ο ηθοποιός, είναι άνθρωπος, που είναι άξιος θαυμασμού για την τόλμη του....όχι να ρισκάρει να χάσει η να κερδίσει, να προβληθεί η να χαθεί, αλλά να βρεθεί αντιμέτωπος με την αλήθεια του....Ο άνθρωπος είναι άξιος θαυμασμού για την διαφορετικότητά κ την μοναδικότητά του..

Σε μία δική μου προσσέγιση της ψυχολογίας μέσα από την τέχνη του θεάτρου....ο άνθρωπος δοκιμάζει να παίξει τον ίδιο του τον εαυτό...να εκφραστεί, να ανακαλύψει, να αφήσει τις άμυνες κ να σεβαστεί τα όρια που ορίζει η Ελληνική κοινωνία, μέρος της οποίας αποτελεί κ ο ίδιος...Η λύτρωση, η αλήθεια, η δύναμη, η αποδοχή, προκύπτουν από την δημιουργία, τη μόρφωση, την δοκιμή...την παιδεία..την ψυχική εξερεύνηση κ αντιμετώπιση των μη λειτουργικών πλευρών της..Η γλώσσα του σώματος, πιο δυνατή απ τη φωνή, πιο ισχυρή από την σκέψη, αλήθεια πίσω από κάθε φόβο ή δειλεία...αρκεί να μάθουμε να κοιτάζουμε τον εαυτό μας κ τους άλλους στα μάτια...να τους ακούμε με την ψυχή κ να τους νιώθουμε με το βλέμμα....αρκεί να θέλουμε να δούμε...





Τρίτη 11 Φεβρουαρίου 2014

Επικοινωνία...... Αλλοι είμαστε...κ άλλοι δείχνουμε

Επικοινωνία...... Αλλοι είμαστε...κ άλλοι δείχνουμε

 


Κάποιες φορές θέλω να ακούσω την φωνή μου με τα αυτιά των άλλων...να με δω μέσα από τα μάτια τους...να νιώσω την μυρωδιά μου....να αγγίξω ότι αγγίζουν...να νιώσω...όσα νιώθουν για εμένα....Είναι γιατί αναρωτιέμαι αν μπορεί κανείς να δει πέρα από αυτό που αισθάνεται για μένα...να ακουμπήσει στην ψυχή μου....να διαβάσει τις σκέψεις μου....να καταλάβει γιατί είμαι....αυτή που βλέπει.....κ γιατί εγώ νιώθω πως δεν είμαι μόνο αυτή που εκείνος αντιλαμβάνεται....Είμαι εγώ κάτι ακατανόητο...ή οι άλλοι δε μπορούν να καταλάβουν ποια είμαι;;;

Ξέρω πως όλοι νιώθουμε κ είμαστε μόνοι....πως απογοητευόμαστε που δε μπορούμε να πείσουμε τους άλλους πως δεν είμαστε η γνώμη τους....δεν είμαστε η κρίση τους...πως δε μπορούμε να αλλάξουμε την ψυχή μας.....Η σκέψη μου είναι δική μου....κ καθορίζει τις πράξεις κ τις επιλογές μου...κ όλα αυτά τα κάνω για να με δείτε...να με γνωρίσετε....όχι για να με κρίνετε.....όχι για να με αλλάξετε...όχι για να με απορρίψετε.....όχι για να με αγοράσετε.....όχι για να με λυπηθείτε...όχι για να μείνετε...ούτε για να φύγετε.....Ολα αυτά τα κάνω για να με δείτε...να με γνωρίσετε....Γιατί δε φοβάμαι να με γνωρίσετε.....δεν είμαι καχύποπτη....δεν περιμένω....ελπίζω σε μία επαφή....κυρίως επικοινωνία....να τα πούμε...να συνεννοηθούμε....να σκεφτούμαι μαζί...διαφορετικά...να μάθουμε....

Μπορώ να έρθω εκεί που είσαι....να έρθεις κ εσύ εκεί που είμαι εγω....αλλά δεν θα έρθω μόνη....Θα φέρω την αλήθεια μου....το παρελθόν...τις σκέψεις κ τα αισθήματά μου....θα φέρω την διαδρομή μου......κ θα περπατήσω με τον τρόπο μου τον δικό σου δρόμο....Μπορώ κ να σε αγαπήσω.....μπορώ κ να γίνω δικιά σου.....μη ζητήσεις όμως να γίνω εσύ.....μη ζητήσεις να ονειρευτείς για εμένα...μη ζητήσεις....κάτι...γιατί θα φύγω.....κ μη μου επιτρέψεις κ εσύ να το στο ζητήσω...να με κάνεις κάποια άλλη....να με αλλάξεις...

Οχι δεν είμαι ακατανόητη.....απλά δεν επιτρέπω στους άλλους να με κατανοήσουν....δεν θέλω να τα μοιραστώ όλα....δεν θέλω...να τα δώσω ολά....θέλω ανθρώπους κοντά μου....να κάνω παρέα...να ερωτευτώ...να αγαπήσω...να δουλέψω...δεν θέλω να γίνουν εγώ..Θέλω να ναι ξεχωριστοί...θέλω να ξέρω πως με αντιλαμβάνονται με τις αισθήσεις τους....γιατί;;...αφού ξέρω τι δίνω στον καθένα....ξέρω τι επιτρέπω....κ μόνο σε εμένα επιτρέπω να τα δει όλα....ίσως κάποτε γίνει κ αυτό.....αλλά όταν μεγαλώσω πολύ.....κ έχω την ανάγκη να μην είμαι ποτέ μόνη....

Τελικά...όλοι παίζουμε ρόλους...αλλού είμαστε σκληροί, αλλού ευαίσθητοι...αλλού απαρατήρητοι...αλλού ζητάμε το χειροκρότημα...αλλού την επιβεβαίωση...αλλού αγαπάμε....αλλού μας θέλουν...αλλού μας απορρίπτουν.....κ ένα θέατρο είναι η ζωή....κ κοίτα να μη ΄χασεις οντισιόν....να μαθαίνεις...να ακούς...να βλέπεις..να νιώθεις...να ανακαλύπτεις...να δοκιμάζεις....να δείχνεις ποιος είσαι.....όταν θες....να δέχεσαι τις συνέπειες....Θα αλλάξεις θες δε θες...Θα κριθείς...θες δε θες...Ολοι γύρω μας ξέρουν ένα διαφορετικό εαυτό μας......κ εμείς όταν πέσει η αυλαία αναρωτιώμαστε....τί βλέπουν οι άλλοι;;;

Τα όρια της επικοινωνίας....καθορίζουν τις σχέσεις με τον εαυτό μας κ τους άλλους....Καλό βράδυ!!!!

Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014

Αδιέξοδες σχέσεις...

Αδιέξοδες σχέσεις...


 
Αδιέξοδες είναι οι σχέσεις που δεν σε αφήνουν να αναπνεύσεις..να είσαι εσύ...να νιώθεις εσύ..κ να είσαι περήφανος που είσαι εσύ...Αδιέξοδες είναι οι σχέσεις που ενώ δεν οδηγούν πουθενά...εσύ επιμένεις να τις διατηρείς γιατί νιώθεις όμορφα με όσα έζησες ή ονειρεύτηκες...Αδιέξοδες είναι οι σχέσεις που ζεις μόνος σου μέσα σε αυτές...από απωθημένο, από απαγόρευση, από φόβο...κ αδιέξοδες είναι οι σχέσεις που δε μπορούν να εξελιχθούν...κ που έχουν εξαρχής ημερομηνία λήξης...Αδιέξοδες είναι οι σχέσεις που δεν αφήνουν περιθώρια στην επικοινωνία...που κανείς δεν κάνει πίσω κ δεν παραδέχεται τα λάθη του...Που η συγνώμη κ η μετάνοια...είναι όροι αδιάφοροι κ γκρεμίζουν τον εγωισμό....το στήριγμα κ την άμυνα του ζευγαριού...

Κ αν όλα ξεκίνησαν από έρωτα...κ έγιναν αγάπη...που πήγε η αγάπη;;;Που χάθηκε ο θαυμασμός...ο σεβασμός..η εμπιστοσύνη;;;Χάθηκαν για να μάθουμε την υπομονή;;Γιατί να ναι τόσο δύσκολο να αγαπάς κ να αγαπιέσαι;;Γιατί να φτάνουμε σε αδιέξοδο;;;Γιατί οι σχέσεις από ρομαντικές κ παθιασμένες να καταλήγουν αρένα με ταύρους κ ταυρομάχους;;Κάποτε να χάνεσαι στα μάτια του κ έπειτα να φοβάσαι να τα κοιτάξεις...κάποτε να μη χρειάζεται να μιλάς...να νιώθεις....κ άλλοτε να μη μπορείς να επικοινωνήσεις...να νιώθεις ξένος...να νιώθεις αντίπαλος κ εχθρός...κάποτε να ήθελες να είσαι μόνο μαζί του κ τώρα να σκέφτεσαι πως ήταν τότε κ τι να κάνεις για να επανέλθει...

Οικογένεια, επαφή, φιλία, συμβίωση, έρωτας...υπέροχες, μοναδικές καταστάσεις...τις χάνουμε τόσο γρήγορα όμως...μέσα σε 20 χρόνια...μάθαμε να φεύγουμε...να εγκαταλείπουμε...να μην προσπαθούμε...Για να μη μοιάσουμε την καταπιεσμένη γιαγιά μας...γιατί δεν μας μας μάθαινε να κοπιάζουμε...γιατί δεν πεινάσαμε από επιτυχίες...κ οι αποτυχίες πάντα μένουν πίσω χωρίς να μας μάθουν κάτι...έχουμε μάθει να είμαστε εγωιστές να τα θέλουμε όλα...γιατί νομίζουμε ότι τα αξίζουμε όλα...κ επιμένουμε μόνο κ συνήθως μέχρι να αποκτήσουμε..μετά βαριόμαστε...γεμίσαμε επιλογές...αλλά όσο πιο πολλές ...τόσο πιο μόνοι...πιο δυστυχισμένοι...

Αδιέξοδες σχέσεις.....είναι όλες οι σχέσεις...κάποιες στιγμές στην πορεία τους....κ είναι στο χέρι μας....να φύγουμε...να προσπαθήσουμε...να μείνουμε...Κάποτε θα χρειαστεί κ να φύγουμε....όταν...η σχέση θα γίνει επικύνδινη για την ψυχική ή σωματική μας ισσορροπία...κάποτε θα επιλέξουμε να φύγουμε για να πάμε αλλού σε κάτι πιο ενδιαφέρον..πιο παθιασμένο...κ το χειρότερο...κάποτε θα μείνουμε στάσιμοι...χωρίς να κάνουμε τίποτα...να κοιτάμε τα χαλάσματα που προκαλούμε...χωρίς να κοιτάμε ο ένας τον άλλο στα μάτια....

Στα χαλάσματα...δεν μένεις....χτίζεις από την αρχή....μηδενίζεις...θαυμάζεις...ερωτεύεσαι....αγαπάς...ξανά...κ ξανά...κ ξανά....κ αν είσαι μόνος.....καμιά φορά χτίσε κ για τον άλλον...δείξε το δρόμο....μπορεί εσύ να κάνεις την αρχή...κ εκείνος να γράψει το τέλος...κ έζησαν αυτοί καλύτερα... Ή THE END...

Αδιέξοδο..είναι να μη βλέπεις τα λάθη σου...να κρίνεις τον άλλο....να μην συγχωρείς...να μη ζητάς συγνώμη....Αδιέξοδο....ή Αγάπη;;;Καλό σας βράδυ!!!!

Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2014

Εμείς κ οι άλλοι....

Εμείς κ οι άλλοι....

 
Είναι αυτές οι φορές που νιώθουμε να έχουμε ανάγκη τους άλλους...Να πάρουμε δύναμη, να πιαστούμε από κάπου κ να πιστέψουμε σε κάτι...Λες κ χρειαζόμαστε τον ήχο μιας φωνής να μας καθοδηγήσει...λες κ χρειαζόμαστε να μας δείξουνε τον κόσμο...λες κ όλα εξαρτώνται από εκείνους...τους άλλους...λες κ ο κόσμος μας είναι τόσο μπερδεμένος...λες κ δεν έχει ούτε αρχή..ούτε μέση...μόνο τέλος...

Κ όλα αυτά τα δήθεν απαραίτητα πολλές φορές έρχονται στο δρόμο μας...τη στιγμή που δεν θέλουμε να τολμήσουμε να αναλάβουμε ευθύνες...που δεν θέλουμε να σηκωθούμε από τον δικό μας πάτο...σαν να νιώθουμε ανίκανοι να καταφέρουμε το παραμικρό κ κυριώς σα να έχουμε ξεχάσει όλα εκέινα τα βήμματα που περπατώντας μόνοι μας...πετύχαμε να μας φέρουν στο τώρα...στο σήμερα...σα να έχουμε ξεχάσει πως γεννηθήκαμε ικανοί να δούμε τον κόσμο μέσα από τα δικά μας μάτια...να περπατήσουμε μόνοι σηκώνοντας το ανάστημά μας....πως από βρέφη πέσαμε κ σηκωθήκαμε πολλές φορές, νικώντας τους φόβους για να ανακαλύψουμε τον κόσμο...

Κ οι άλλοι...τι ρόλο παίζουν στη ζωή μας;;Γιατί τους μπερδεύουμε στο κάθετί που αφορά τις επιλογές μας;;Που να τους βάλουμε στη ζωή μας κ τί χώρο να τους δώσουμε;;Πόση ανάγκη να τους έχουμε;;;Πως να τους κάνουμε να καταλάβουν όσα εμείς καταλαβαίνουμε;;

Οι άλλοι είναι σημαντικοί...για να μάθουμε, να μοιραστούμε, να χαμογελάσουμε, να πονέσουμε, ναι κ αυτό χρειάζεται...να αγαπήσουμε, να αγαπηθούμε...Οι άλλοι όμως δεν είμαστε εμείς...δεν θα μάθουν ποτέ τι θέλουμε, δεν θα καταλάβουν ποτέ πως νιώθουμε, δεν θα είναι πάντα εκεί...δεν θα μας δώσουν όλα όσα έχουμε υπολογίσει ως ιδανικά στην ζωή μας...Γιατί;;;Γιατί έχουμε τόσες ικανότητες να μπορούμε να κάνουμε πολλά μόνοι μας...με τις δικές μας δυνάμεις..γιατί όλοι είμαστε τόσο μοναδικοί κ τόσο διαφορετικοί που οι άλλοι δεν θα μας αποδεχτούν κ δεν θα μας κατανοήσουν ποτέ 100%...γιατί απλά δε μπορούνε να δουν μέσα από τα μάτια μας...να μιλήσουν με τη φωνή μας, να αντιληφθούν με την σκέψη μας...δεν έχουνε περπατήσει την ίδια διαδρομή..δεν έχουνε τις ίδιες εμπειρίες...τις ίδιες αποτυχίες ή επιτυχίες...

Σας το λέω...είναι πολύ όμορφο να έχουμε γύρω μας ανθρώπους να πιστεύουν σε εμάς κ να πιστεύουμε σε εκείνους...αλλά μη υποτιμάτε ποτέ τη δύναμη που κρύβετε μέσα σας...μην χάσετε ποτέ την ελπίδα κ το χαμόγελό σας γιατί δεν υπάρχει κάποιος να το μοιραστήτε...Μην εξαρτάστε από τους άλλους.....να τους ακούτε, να τους έχετε, να τους αγαπάτε, να τους δίνετε...αλλά ποτέ μην ξεχάσετε ότι μπορείτε να δώσετε κ στον εαυτό σας ένα κομμάτι της ψυχής σας...μην τα χαρίζετε όλα...μην αδιάσετε για να γεμίσετε τις ζωές των άλλων...

Εμείς κ οι άλλοι...χωράμε όλοι μαζί σε μια ψυχή...σε μια διαδρομή...αρκεί να είναι δίκαιη η μοιρασιά...να μην χάσουμε το δρόμο...δίνοντας ή χάνοντας...Το παιχνίδι παίζεται καλύτερα με πολλούς...αρκεί να τηρούνται οι κανόνες...!!!

Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2014

Να λέμε αυτά που νιώθουμε...;;;;

Να λέμε αυτά που νιώθουμε...;;;;

 
Ολοι πασχίζουμε να έχουμε μία αληθινή ζωή...με όλα τα ιδανικά...ονειρευόμαστε πάντα το τέλειο...το αψεγάδιαστο...κ για να το έχουμε είμαστε ικανοί να θυσιάσουμε τα πάντα...ακόμη κ τον χαρακτήρα μας...ακόμη κ την ψυχή μας...Δημιουργούμε λοιπόν συχνά ένα ασφαλές περιβάλλον...ιδανικά ωραιοποιημένο, ψεύτικο τολμώ να πω πολλές φορές, γεμάτο άμυνες που μας κάνουν να ξεχνάμε όσα μας ενοχλούν, καθώς κ πολλά χαμόγελα σε όσα κάποτε δε θα φανταζόμασταν ότι θα αποδεχόμασταν ως συμπεριφορές κ που θα απορούσαμε αν κάποιος άλλος τα επέτρεπε στην ζωή του...Δημιουργείται λοιπόν απλά μία τρομερή πίεση στον συναισθηματικό μας κόσμο...καταπίεση των αρνητικών συναισθημάτων που αν εκφραστούν θα χαλάσουν την τέλεια εικόνα του κόσμου που φτιάξαμε...μη επιτρέποντας να ζούμε σε κάτι που δεν θα μας άξιζε...φτιάχνουμε ένα ψεύτικο που μας αξίζει...

Από την άλλη υπάρχει κ η τελειομανία που απαιτούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό που επιβάλει να έχουμε τον ιδανικό σύζηγο, σπίτι, παιδί, εργασία, επιλογές....Κάνουμε λοιπόν τα πάντα για να προβάλλουμε όσα μας κάνουν αψεγάδιαστους...με αποτέλεσμα πίσω από τη σκηνή του έργου να μην είμαστε ευτυχισμένοι..ούτε εμείς όυτε οι γύρω μας..κ έτσι κομπλάρουμε σε κάθετι απλό που όμως...δεν πιστεύουμε ότι θα το κάνουμε τέλειο..κ ναι γινόμαστε, αντιδραδραστικοί, επιθετικοί...κ τελικά απομένουμε μόνοι....

Κ στις δύο παραπάνω περιπτώσεις, της ιδανικής ζωής κ των ιδανικών ανθρώπων....απαγορεύεται να εκφράσουμε αυτά που αληθινά νιώθουμε...Κάποια στιγμη όμως...σαν θύελλα θα τα βρούμε μπροστά μας, πληγώνοντας ανθρώπους με όσα κρύβαμε κ δεν επιτρέπαμε να δούμε ότι μας βασανίζουν, πληγώνοντας τον εαυτό μας γιατί ο κόσμος που φτιάξαμε δεν ήταν τέλειος αλλά πύργος από κόκκους άμμου...Κ τελικά δεν θα καταφέρουμε ποτέ να κρύψουμε όσα δεν μας αρέσουν στον εαυτό μας κ στους άλλους...

Κ αν αυτό δε γίνει κ ζητήσουμε μόνοι μας βοήθεια θα δυσκολευτούμε πάρα πολύ να μάθουμε να εκφράζουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα, να βλέπουμε την αλήθεια στις συμπεριφορές των άλλων, να μη κρίνουμε, να σεβόμαστε, να μη αυτοτιμωρούμαστε κ να μην εναντιωνόμαστε σε όσους είναι πιο ισσορροπημένοι από εμάς...Εκείνος που θα τολμήσει να τα βάλει με τις αδυναμίες μας κ θα τολμήσει να μας δείξει την κομπλεξαρισμένη κ καλά κρυμμένη πλευρά μας...θα ενεργοποιήσει τόσο τις άμυνές μας, τον εγωισμό, τον θυμό, την απόρριψη...που αν δεν καταφέρει να μας σώσει..θα πνιγεί μαζί μας....

Για να μάθουμε λοιπόν να λέμε όσα νιώθουμε...χρειάζεται να κοιτάξουμε πρώτα δεξιά (Θετικά) μετά αριστερά (Αρνητικά) κ έπειτα να σταθούμε στο κέντρο...χωρίς να γέρνουμε...προς καμία κατεύθυνση....

ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΛΕΩ ΟΣΑ ΝΙΩΘΩ...όταν μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει νιώθω, αποδέχομαι, υπολογίζω, ζυγίζω.....Μετά το σκοτάδι είναι το φως....αλλά μετά έρχεται πάλι το σκοτάδι κ μετά πάλι το φως....δε λέω ότι μου έρχεται χωρίς να υπολογίζω τον άλλο, ούτε κρύβομαι...δε φυλακίζω τον εαυτό μου...ούτε τους άλλους.....λέω αυτά που νιώθω;;;;Η ΤΑ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΙ;;;Τα μοιράζομαι με σκοπό να τα πω ή να βρω λύσεις;;;;Τα λέω στο σωστό χρόνο;;;Η όποτε μου κατέβει;;Θα τα πω έχοντας πρώτος εγώ ισσορροπήσει;;

Να μοιράζεστε αυτά που νιώθετε...χωρίς να σκοτώνεται αυτά που νιώθεται...ή αυτούς που απευθύνεστε....!!!!

Ελευθερία Γκουσμπασανιώτη!!!